غزالى ، محمد بن محمد ، المستصفى من علم الاصول ( به ضميمه فواتح الرحموت بشرح مسلم الثبوت ) ، ج 2 ، ص 7 . خضرى ، محمد ، اصول الفقه ، ص 244 . بحر العلوم ، محمد ، الاجتهاد اصوله و احكامه ، ص 66 . آخوند خراسانى ، محمد كاظم بن حسين ، كفاية الاصول ، ص 385 . فيض ، على رضا ، مبادى فقه و اصول ، ص 21 . موسوى بجنوردى ، محمد ، مقالات اصولى ، ص 11 . مشكينى ، على ، اصطلاحات الاصول ، ص 228 . فاضل تونى ، عبد الله بن محمد ، الوافية فى اصول الفقه ، ص 147 . خمينى ، مصطفى ، تحريرات فى الاصول ، ج 3 ، ص 194 . قزوينى ، ابراهيم بن محمد باقر ، ضوابط الاصول ، ص 99 . فضلى ، عبد الهادى ، مبادى اصول الفقه ، ص 21 . سجادى ، جعفر ، فرهنگ معارف اسلامى ، ج 4 ، ص 10 . خمينى ، روح الله ، تهذيب الاصول ، ج 2 ، ص 96 . صدر ، محمد باقر ، بحوث فى علم الاصول ، ج 4 ، ص 259 . مظفر ، محمد رضا ، اصول الفقه ، ج 2 ، ص 51 . كتاب‌شناسى اصول فقه شناسايى و توصيف كتاب‌هاى مرتبط با علم اصول فقه كتاب‌شناسى اصول فقه ، به معناى شناسايى و توصيف كتاب‌ها و مقالاتى است كه درباره موضوعات مختلف علم اصول فقه ، تدوين و تأليف شده و در ضمن آن ، همه اطلاعات مورد نياز براى جست‌وجو از هريك از كتاب‌هاى اصولى به اختصار آورده شده است . براى مثال ، در كتاب « كتاب‌شناسى اصول فقه شيعه » آمده است : « جمال الدين حسن بن زين الدين ، 959 1011 ق ، معالم الدين و ملاذ المجتهدين ، اخراج و تعليق و تحقيق : عبد الحسين محمد على البقال . مطبعة الآداب ، نجف ، 1391 ق ، 471 ص ، فهرست مطالب دارد . . . » . « 1 » كتب اصول فقه كتاب‌هاى تدوين شده درباره اصول فقه كتب اصول فقه ، به كتاب‌هايى گفته مىشود كه در مورد اصول فقه تأليف و تدوين شده است . برخى از مهم‌ترين آنها از شيعه و اهل سنّت عبارت است از : أ ) كتاب‌هاى اصولى شيعه : 1 . « الرسالة الاصولية » ، اثر شيخ مفيد ؛ 2 . « الذريعة الى اصول الشريعة » ، اثر سيد مرتضى علم الهدى ؛ 3 . « عدّة الاصول » ، اثر شيخ طوسى ؛ 4 . « معارج الاصول » ، اثر محقق حلى ؛ 5 . « معالم الدين » ، اثر حسن بن زين الدين ؛ 6 . « قوانين الاصول » ، اثر ميرزاى قمى ؛ 7 . « الفصول الغروية فى الاصول الفقهية » ، اثر شيخ محمد حسين بن عبد الرحيم اصفهانى ؛ 8 . « فرائد الاصول » ، اثر شيخ مرتضى انصارى ؛ 9 . « كفاية الاصول » ، اثر آخوند خراسانى ؛ ب ) كتاب‌هاى اصولى اهل سنت : 1 . « الرسالة » اثر شافعى ؛ 2 . « العمد » ، اثر قاضى عبد الجبار معتزلى ؛ 3 . « المعتمد » ، اثر ابو الحسن بصرى معتزلى ؛ 4 . « البرهان » ، اثر عبد الملك بن عبد الله جوينى ؛ 5 . « المستصفى » ، اثر ابو حامد غزالى ؛ 6 . « المحصول » ، اثر فخر الدين رازى ؛ 7 . « الاحكام فى اصول الاحكام » ، اثر ابو الحسن آمدى ؛ 8 . « المنهاج » ، اثر بيضاوى شافعى . زحيلى ، وهبه ، الوجيز فى اصول الفقه ، ص ( 19 - 18 ) . كثرت استعمال كثرت استفاده از لفظ براى اراده معناى خاص كثرت استعمال ، يعنى به‌كارگيرى زياد يك لفظ به منظور اراده كردن معنايى خاص و حاضر نمودن آن معنا در ذهن مخاطب ، به‌گونه‌اى كه اين كثرت استعمال باعث غلبه و انصراف معنا از آن لفظ شود ، مانند : كلمه « قانون » كه ابتدا به معناى خطكش بوده و بعد ، بر اثر كاربرد زياد در معناى فعلى مصوبات مجلس و دولت همين معنا به ذهن مخاطبان مىآيد . نكته : 1 . كثرت استعمال ممكن است به حدى برسد كه باعث ايجاد رابطه قراردادى يا همان علقه وضعيه ( وضع ) بين لفظ و معنا ، و وضع تعينى لفظ در معنايى گردد ؛ 2 . كثرت استعمال ممكن است در مورد اطلاق لفظ در مثل ، يا صنف و يا نوع آن نيز انجام گيرد . صدر ، محمد باقر ، بحوث فى علم الاصول ، ج 1 ، ص 95 . ولايى ، عيسى ، فرهنگ تشريحى اصطلاحات اصول ، ص 374 . بروجردى ، حسين ، نهاية الاصول ، ص 17 . آذرى قمى ، احمد ، تحقيق الاصول المفيدة فى اصول الفقه ، ص 71 . كثرت روات كثرت راويان يكى از دو خبر متعارض يكى از انواع مرجحات سندى ، كثرت روات است و مراد از آن اين است كه تعداد راويان يكى از دو خبر متعارض از ديگرى بيشتر باشد . در چنين صورتى ، رجحان ، از آن روايتى است كه

--> ( 1 ) . مهريزى ، مهدى ، كتابشناسى اصول فقه شيعه ، ص 81 .